Mijn pad

Van kleins af aan voelde ik me anders. Niet dat ik het gevoel had dat ik er “niet” bij hoorde, maar ik wist gewoon dingen of voelde dingen aan. Jarenlang heb ik dat weggestopt en er nooit over gesproken. Je groeit op, leeft je leven, maar ergens is dat gevoel altijd gebleven: intuïtie.

Toen we kinderen kregen, heette het opeens “moedergevoel”. Ik voelde wanneer er iets met de kinderen was of wanneer ze niet eerlijk waren. Toch deed ik het vaak af als “toeval”. Maar bij één van onze zoons is het zijn redding geweest dat ik écht naar mijn intuïtie luisterde en niet naar de dokter.

Als ik terugkijk op mijn leven, zie ik steeds meer momenten waarop mijn lichaam en gevoel mij eigenlijk al lieten weten dat het niet goed met mij ging. Ik vroeg me vaak af: waarom voel ik me zo negatief en anders? Later ontdekte ik dat ik al jaren energieën voelde, negatieve overtuigingen bij me droeg en vaak aanvoelde wat er in mijn omgeving ging gebeuren.

Ik ging maar door. Ik lachte en leefde mijn leven, terwijl het van binnen helemaal niet goed met me ging. Tot het moment kwam waarop ik keuzes moest maken voor mijn lichaam, om niet ziek te worden. Voor mij voelde dat als een tweede kans.

Inmiddels ben ik al jarenlang aan het onderzoeken hoe je gezond kunt blijven, de juiste balans kunt vinden en misschien wel het belangrijkste: gelukkig kunt zijn met jezelf.

Homeopathie en essentiële oliën kwamen als eerste op mijn pad. Ik wilde weten waar de grondstoffen vandaan kwamen en verdiepte me steeds verder in de natuur. Zo ontdekte ik de krachtige werking van kruiden, zelfs van planten die we “onkruid” noemen — terwijl dat eigenlijk helemaal geen onkruid is.

Ik volgde een tweejarige opleiding en raakte steeds meer verwonderd over wat er allemaal voor bijzonders groeit in de natuur, zelfs gewoon in je eigen tuin.

Toch zijn dit voor mij hulpmiddelen. Ons lichaam heeft van nature een zelfgenezend vermogen. En daarin speelt ook onze manier van denken een belangrijke rol.

De afgelopen jaren hebben verschillende paden mij gebracht naar waar ik nu sta. Ik heb veel losgelaten, geleerd en ontdekt, maar vooral ook steeds meer herinnerd wie ik vanbinnen ben.

Mijn allereerste workshop ging over het leren luisteren naar je intuïtie. We gingen in tweetallen en ik mocht de persoon tegenover mij lezen. Ik stemde me op haar af, maar voelde in eerste instantie niets. Het enige wat ik waarnam, was een witte, rustige omgeving vol licht. Ik vertelde haar wat ik zag en ze zei: “Dit is bij mijn overleden zoon.” Ze herkende precies wat ik had waargenomen. Dat moment is me altijd bijgebleven en was tegelijkertijd het begin van mijn zoektocht naar mezelf…

Toen ik steeds meer ging doen wat écht bij mij paste, voelde ik me zoveel beter. Het gaf me energie. Ik begon bewuster te kijken naar wat mij energie kostte en niet langer bij mij diende: giftige relaties, roddelen, me overal druk om maken en dingen doen die eigenlijk niet bij mij passen. Dit veranderde niet van de ene op de andere dag; het is een proces geweest dat jaren heeft geduurd en nog steeds bezig is.

In ieder traject dat ik heb gevolgd, kwam ik steeds weer bij hetzelfde uit: zelfliefde. Steeds opnieuw werd ik teruggebracht naar mezelf. Naar wat ík voel, wat ík nodig heb en leren te vertrouwen op mijn eigen gevoel.

Dat was niet altijd gemakkelijk. Ik kwam mezelf tegen en werd geconfronteerd met overtuigingen over mezelf, onder andere over mijn littekens, die ik stap voor stap heb losgelaten. Ook kwamen trauma’s naar boven waarvan ik niet eens wist dat ze er waren. Door ze aan te kijken, te doorvoelen en te verwerken, leerde ik mezelf steeds beter kennen.

Jarenlang heb ik getwijfeld aan mijn gevoel en het regelmatig opzijgezet. Nu durf ik erop te vertrouwen, ook als ik het niet kan verklaren. Dat neem ik mee in mijn sessies. Wanneer ik iemand lees en iets bij mij binnenkomt, durf ik het te benoemen. Ik hoef niet alles te begrijpen om erop te mogen vertrouwen. Wat ik voel, mag er zijn — ook als de ander het anders ervaart.

Door steeds meer onvoorwaardelijk van mezelf te houden, kwam ik beter in mijn lichaam te zitten en ervaarde ik minder ongemakken. Als ik wel iets voelde, leerde ik luisteren naar wat mijn lichaam nodig had: rust, tijd voor mezelf of een andere keuze.

Door naar mijn intuïtie te luisteren, ervaar ik meer lichtheid, rust, balans en positieve energie. Na jaren voelt het alsof ik eindelijk ben geland.

Ook ik kom mezelf nog weleens tegen. Maar door stil te worden en te voelen, ontdek ik steeds sneller wat er speelt en wat ik nodig heb. Ik vertrouw op mezelf.